Ga naar inhoud

Veteranendag 2014

De weergoden waren ons goed gezind, een stralende dag, de zon scheen, de temperatuur tikte de 20 graden aan en misschien wel het belangrijkst, het bleef droog!IMG_2033

Getergd door de je zou bijna zeggen standaard vertragingen van de NS stroomde de veteranen één voor één en soms in groepjes het Malieveld binnen.

Zo tegen het middaguur waren de meeste er wel en was er tijd om je lunchbon in te leveren in ruil voor een papieren zak met daarin wat broodjes en een drankje.

Zoals elk jaar zijn de meest bekende wel weer aanwezig, soms ontbreekt er iemand maar tot grote vreugde zijn er elk jaar ook wel weer nieuwe gezichten te zien, soms nog niet meteen meelopend tijdens het defilé maar eerst even het sfeertje proeven, later op de middag hoor je deze personen wel vaak zeggen, “volgend jaar loop ik ook mee”.

En dan het defilé, de plek van opstellen van het detachement was een andere dan voorgaande jaren, dit zorgt uiteraard bij sommige voor verwarring maar met de huidige verbindingsapparatuur, de mobiele telefoon,  hadden we elkaar al weer snel gevonden. Nog even een paar groepsfoto’s en het defilé kan beginnen, een rondje van ongeveer 3,5 km door de binnenstad van Den Haag met als hoogtepunt het defileerpunt waar o.a. onze koning Willem Alexander de veteranen een eregroet brengt.

Elk jaar toch weer kippenvel en een golf van emotie welke door je lichaam raast, duizenden mensen applaudisseren en juichen je luid toe, een gevoel van erkenning welke je niet onopgemerkt kunt wegstoppen.

Eenmaal terug op het Malieveld staat zoals altijd een lekkere “blauwe hap” op ons te wachten, samengesteld uit een bordje nasi, boontjes, rundvlees en saté. Uiteraard hoort hier een biertje, of meer bij.

Zo tegen 16.00 uur zie je de eerste al weer richting huis gaan, een warme hand en een groet met nog even de bevestiging dat we elkaar weer op de jaarlijkse reünie in september zien. Zoals elk jaar zijn het weer dezelfde die zich opofferen om de verkregen consumptiebonnen op te maken, iemand moet het doen!
En dan is het 17.30 uur, het programma zit er op en zoals altijd met militaire precisie wordt op de minuut af de stoel onder je kont uit getrokken want tijd is tijd!

Tja, dan maar met een select gezelschap nog even Den Haag in, nog even een drankje en toch nog wat te eten want we zijn ondertussen alweer een paar uurtje verder.

En dan toch maar weer richting het centraal station waar ieder zijn eigen weg weer gaat zoals dat ook ging na je diensttijd, ook hier een warme hand en soms een omhelzing want dat mag op zo’n dag. Een dag waarop iedereen tegen elkaar verbaal of non verbaal zegt, wij waren erbij, wij begrijpen elkaar, een verbintenis voor het leven. Deze saamhorigheid vind je nergens anders en daarom mogen we trots zijn op het geen wat we hebben gedaan en zeg ik, mannen, tot volgend jaar.denhaag